DERVİŞ KAŞIKLARI HİKAYESİ

Bir gün dervişe merakla sormuşlar:
– Sevgiyi sadece sözde yaşayanlarla, onu kalpten hissedenler arasında ne fark vardır?

Derviş, “Sözle yetinmeyin, farkı size göstereyim,” demiş ve bir sofra hazırlatmış. İlk olarak sevgiyi yalnızca dillerinde taşıyanları çağırmış. Sofraya oturanlar, önlerine gelen dumanı tüten çorba tabaklarını görünce sabırsızlanmış. Ancak az sonra garip bir şey olmuş: Garsonlar, “derviş kaşıkları” denen, tam bir metre uzunluğunda kaşıkları getirmiş.

Derviş bir kural koymuş:
– Bu kaşıkları ucundan tutarak çorbanızı içeceksiniz.

Herkes “Tamam,” deyip kaşıkları kapmış. Ama ne mümkün! Kaşıklar öyle uzunmuş ki, çorbayı ağızlarına götürmeye çalıştıkça ya döküp saçmışlar ya da elleri yanmış. Ne kadar didinseler de bir damla bile içememişler. Sonunda aç bilaç, umutsuzca sofradan kalkmışlar.

Derviş bu kez sevgiyi kalplerinde yaşayanları davet etmiş. Sofraya gelenler, gözlerinde ışıltı, yüzlerinde tebessümle yerlerini almış. Aynı çorbalar, aynı uzun kaşıklar önlerine konmuş. Derviş yine kuralı söylemiş:
– Kaşıkları ucundan tutup yiyeceksiniz.

Bu defa her biri kaşığını çorbaya batırmış, ama kendi ağzına değil, karşısındaki arkadaşına uzatmış. Birbirlerine çorba içirmişler, gülüşerek, doyarak sofradan kalkmışlar. Her biri hem doymuş hem de gönlü zenginleşmiş.

Derviş, soruyu soranlara dönüp demiş ki:
– Görüyorsunuz ya! Hayat sofrasında kim yalnızca kendini düşünüp doyayım derse, o aç kalır. Ama kim karşısındakini doyurmayı seçerse, o da doyurulur.

Ve son bir söz eklemiş:
– Hayatın sırrı şudur: Veren el, alan elden daima üstündür.